Η Πράγα του Mozart
Ο Mozart και το Klementinum
Οι συνδέσεις της Πράγας με τον Mozart: η επίσκεψή του στο Klementinum τον Ιανουάριο του 1787, η πρεμιέρα του Don Giovanni τον Οκτώβριο του ίδιου έτους και τα έργα Mozart στο πρόγραμμα της συναυλίας.
Κρατήστε τη θέση σας στο παρεκκλήσι ↗Η πρώτη επίσκεψη του Μότσαρτ στο Κλεμέντινο
Ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που έζησε από το 1756 έως το 1791, επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Klementinum στις 13 Ιανουαρίου 1787 και επέστρεψε αρκετές φορές. Ο οργανισμός Prague City Tourism σημειώνει ότι κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης, φοιτητές από το τοπικό γενικό σεμινάριο φέρεται να έπαιξαν για εκείνον μία από τις συμφωνίες του, και ο Μότσαρτ απάντησε με μια δική του εκτέλεση. Η ιστορία μεταφέρεται όπως αναφέρεται, αλλά οι ίδιες οι επισκέψεις είναι καταγεγραμμένες, και το συγκρότημα διατηρεί ακόμη μια συλλογή Mozartiana.
Μια προτομή στον προθάλαμο
Στον προθάλαμο του Παρεκκλησίου του Καθρέφτη στέκεται μια προτομή του Μότσαρτ, μεγαλύτερη από το φυσικό μέγεθος, φιλοτεχνημένη από τον Emanuel Max. Υποδέχεται τους θεατές των συναυλιών πριν μπουν στην αίθουσα και ταιριάζει απόλυτα με τον χώρο: το Klementinum φυλάσσει μια συλλογή από Mozartiana, ενώ ο οργανισμός Prague City Tourism καταγράφει τις επανειλημμένες επισκέψεις του. Αξίζει να σταθείτε για μια στιγμή στην προτομή καθώς μπαίνετε, ειδικά αν το πρόγραμμα της ημερομηνίας σας περιλαμβάνει κάποιο έργο του και θέλετε να δώσετε ένα πρόσωπο στη μουσική.
Η Πράγα και ο Ντον Τζοβάννι
Η σχέση του Μότσαρτ με την Πράγα ξεπερνά τις επισκέψεις του στο Κλεμέντινουμ. Η επιτυχία του «Οι Γάμοι του Φίγκαρο» οδήγησε σε ανάθεση από τη μόνιμη οπερατική εταιρεία της Πράγας, και το αποτέλεσμα ήταν ο «Ντον Τζοβάνι», η δεύτερη συνεργασία του με τον λιμπρετίστα Ντα Πόντε. Έκανε πρεμιέρα με αποδοκιμασίες στην Πράγα τον Οκτώβριο του 1787. Εννέα μήνες νωρίτερα, τον Ιανουάριο εκείνης της χρονιάς, είχε ήδη επισκεφθεί το Κλεμέντινουμ, οπότε η πόλη τον γνώριζε ως επισκέπτη προτού τον γνωρίσει μέσα από την όπερα.
Το Lacrimosa στο πρόγραμμα
Το Lacrimosa από το Requiem του Μότσαρτ εμφανίζεται και στα δύο προγράμματα που παρουσιάζονται για τη συναυλία στο Παρεκκλήσι του Καθρέφτη. Το Requiem έμεινε ημιτελές όταν πέθανε το 1791 σε ηλικία 35 ετών. Το χειρόγραφό του δείχνει το εναρκτήριο μέρος ολοκληρωμένο και προσχέδια άλλων, ενώ το Lacrimosa σταματά μετά από οκτώ μόλις μέτρα δικά του. Άλλοι ολοκλήρωσαν το έργο. Είναι το πιο μελαγχολικό κομμάτι σε μια κατά τα άλλα ελαφριά ώρα, γι' αυτό και ξεχωρίζει όταν το τραγουδά η σοπράνο.
Η εισαγωγή του Φίγκαρο και η συμφωνία σε σολ ελάσσονα
Ένα από τα προγράμματα περιλαμβάνει την εισαγωγή από τις «Nozze di Figaro», την όπερα της οποίας η επιτυχία οδήγησε στην παραγγελία για την Πράγα. Τα άλλα έργα από την πένα του Μότσαρτ είναι το πρώτο μέρος της 40ής Συμφωνίας του σε σολ ελάσσονα, καταγεγραμμένης στον κατάλογό του στις 25 Ιουλίου 1788, και το Lacrimosa. Μια εισαγωγή του Μότσαρτ, ένα μέρος συμφωνίας και ένα απόσπασμα από ρέκβιεμ αποκαλύπτουν τρεις πτυχές της γραφής του μέσα σε μία ώρα: κωμική, ανήσυχη και επίσημη.
Ακούγοντας τον Μότσαρτ στην αίθουσα
Η μουσική του Μότσαρτ ανταμείβει μια μικρή αίθουσα. Οι 170 θέσεις του Mirror Chapel σας φέρνουν κοντά σε μια σοπράνο και ένα βιολί, και η καθαρότητα για την οποία είναι γνωστός ταιριάζει σε ένα σύνολο μουσικής δωματίου. Αν γνωρίζετε μόνο ένα έργο του Μότσαρτ, ας είναι το Lacrimosa, και ακούστε τον λικνιστικό ρυθμό στα έγχορδα πριν μπει η φωνή. Αν το πρόγραμμα της βραδιάς σας περιλαμβάνει την εισαγωγή του Figaro, ακούστε πόσο γρήγορα κινείται και πόσα λίγα χρειάζεται να πει. Έπειτα κοιτάξτε την αίθουσα: ο ίδιος αιώνας, η ίδια προτίμηση στο επίχρυσο.
Η Πράγα ξανά το 1791
Το 1791, τη χρονιά που πέθανε, ο Μότσαρτ πήγε ξανά στην Πράγα. Οι μαρτυρίες για το Ρέκβιεμ τοποθετούν την ανάθεσή του λίγο πριν από εκείνο το ταξίδι και αναφέρουν ότι άρχισε να συνθέτει το έργο μετά την επιστροφή του. Μετά τον θάνατό του, οι μνημόσυνες τελετές και οι συναυλίες στη Βιέννη και την Πράγα είχαν μεγάλη προσέλευση, και η φήμη του εκτοξεύτηκε. Αν το Lacrimosa βρίσκεται στο πρόγραμμά σας, θα το ακούσετε στην πόλη όπου ο Ντον Τζοβάνι είχε αποθεωθεί τέσσερα χρόνια νωρίτερα, και όπου η μνήμη του τιμήθηκε με μουσική λίγο μετά τον θάνατό του.
Πηγές