Sama sala
Wewnątrz Kaplicy Zwierciadlanej
Co kryje Kaplica Zwierciadlana: lustra, którym zawdzięcza swoją nazwę, fresk sufitowy z 1723 roku, dwoje organów barokowych oraz historię sali koncertowej.
Zarezerwuj miejsce w kaplicy ↗Zbudowana w latach 1722–1726
Kaplica została zbudowana w latach 1722–1726 na koszt Łacińskiej Sodalicji Mariańskiej Większej i pierwotnie poświęcona Zwiastowaniu Najświętszej Maryi Panny. Architekt nie jest znany na pewno: najczęściej wymienia się dwa nazwiska — Františka Maxmiliána Kaňkę i Kiliana Ignaza Dientzenhofera. Znajduje się na parterze Klementinum, w skrzydle na czwartym dziedzińcu, które łączy Wieżę Astronomiczną z północnym skrzydłem starego kolegium.
Skąd nazwa Kaplica Zwierciadlana
Kaplica zawdzięcza swoją obecną nazwę wyjątkowo obfitemu wykorzystaniu luster w wystroju. Wmontowano je w ściany i w sklepienie, gdzie chwytają światło i powtarzają otaczające je złocenia. Ze złoconą sztukaterią, marmurem, freskami i obrazami wnętrze jest gęstym połączeniem materiałów. Biblioteka Narodowa nazywa kaplicę jednym z największych skarbów Klementinum i opisuje ją jako bogato zaprojektowaną od posadzki po sklepienie.
Strop i obrazy
Pięcioczęściowy fresk pokrywa strop, namalowany w 1723 roku przez Jana Hiebela i zainspirowany maryjną modlitwą Ave Maria. Cztery obrazy olejne Václava Vavřince Reinera podejmują ten sam temat, związany ze Zwiastowaniem i życiem Najświętszej Maryi Panny. Spójrz w górę, gdy zajmujesz miejsce, bo o stropie łatwo zapomnieć, gdy zaczyna się muzyka. Fresk dzieli się na pięć części, więc nagradza kilka wolnych spojrzeń po sklepieniu rather niż jedno długie wpatrywanie się.
Dwoje barokowych organów
Kaplica mieści parę barokowych organów. Pierwotne, na chórze organowym, pochodzą z około 1732 roku i przypisuje się je jezuickiemu organmistrzowi Tomášowi Schwarzowi. Drugie pochodzą z kościoła w Svatoborze koło Doupova i zostały zainstalowane w latach pięćdziesiątych XX wieku w miejscu, gdzie do czasu ich utraty po sekularyzacji w 1784 roku stał ołtarz główny. Razem wypełniają oba końce niewielkiego wnętrza — jedne nad miejscami siedzącymi, drugie tam, gdzie niegdyś był ołtarz — dzięki czemu instrumenty są częścią zarówno jego dekoracji, jak i brzmienia.
Gdzie patrzeć ze swojego miejsca
Zdjęcia tego wnętrza pokazują, jak wiele można ogarnąć wzrokiem. Chór ma czarno-złotą balustradę, a organy stoją nad nim na tle malowanego sklepienia. Złocona sztukateria obramowuje strop, białe anioły siedzą przy narożnikach, a między rzędami biegnie wzorzysta kamienna posadzka. Zacznij od stropu, potem spójrz na chór, a następnie na drugie organy za muzykami. Lustra najłatwiej dostrzec, gdy światło się zmienia, więc zerknij na ściany podczas cichego fragmentu, nie głośnego.
Od kaplicy do sali koncertowej
Od połowy lat 30. XX wieku kaplica pełni funkcje świeckie: regularnie służy jako sala koncertowa, a okazjonalnie także jako przestrzeń wystawiennicza. Dziś wynajmowana jest również na wydarzenia takie jak ceremonie i wesela. Biblioteka Narodowa podaje, że mieści 170 miejsc siedzących, i opisuje ją jako ogrzewaną do około 18 stopni Celsjusza na czas wydarzeń. Kaplica jest otwarta wyłącznie podczas wydarzeń — dlatego koncert to zwykle jedyny sposób, by zobaczyć jej wnętrze, i dlatego sam koncert jest powodem, by ją odwiedzić.
Wejście i popiersie Mozarta
Do kaplicy wchodzi się przez klasycystyczną przybudówkę zaprojektowaną przez Matthiasa Hummla, której budowa przywróciła stabilność konstrukcyjną skrzydła. W przedsionku stoi ponadnaturalnej wielkości popiersie Mozarta autorstwa Emanuela Maxa. Mozart po raz pierwszy odwiedził Klementinum 13 stycznia 1787 roku i powracał tu wielokrotnie, więc popiersie wskazuje na autentyczne związki, nie jest jedynie dekoracją. Warto na nie spojrzeć po drodze, gdy sala jeszcze się zapełnia, a muzycy zajmują miejsca.
Źródła